Piszę bo muszę, chociaż wiem już po tych kilku literach, że mi nie wypada. Piszę bo to już nie jest czyjaś sprawa, tylko moja, bo skupiona wokół mojej frustracji.
Skończyłam z zeszytami, nasłuchałam się ze VI LO paderek to najlepsza szkoła życia pod słońcem, że już wszystko wygrane, bo przecież tak mnie tam wychowano i do oddychania, podejmowania decyzji przy sposobiono... Skończyłam z tym bełkotem, ale uwierzyłam. Znalazła się na nieszczęście osoba z grona absolwentów 2010, która nie uwierzyła... Skończyła ze sobą na torach kolejowych we wtorek wieczorem.
Ja wiem, ja już w dowodzie dorosła jestem i w maturze raczej też,że to nie jest wina pedagoga szkolnego co nie pomagał, ani ustnego który nie był zdany, ja wiem ze to była masa problemów których nie znam i nie chciałabym wcale. Wiem jednak, że moja szkoła taką dumą przepełniona, ojca narodu imieniem nazwana, wielce na najwyższe wartości się powołująca powinna jakoś zareagować w obliczu takiej tragedii. Wiem,że to nie Smoleńsk, ani Katyń`41, ani JPII, ani nikt za kogo tak rzewne łzy lecą przy okazji ważnych uroczystości. Wiem niestety że szkoła nie uznała za swój obowiązek poinformować uczniów, wysłać ze się wyrażę delegację, na pogrzeb. Wiem, to sprawa rodziny. Wiem niestety, że VI LO mówi: nie był to już nasz uczeń...ale jeszcze miesiąc temu.
Piszę, bo muszę. Bo jak nie napiszę, to ten kto nie widział, kto nie słyszał zapomni. I nie chodzi mi o to,aby do szkoły doczepiona została metka,że się (byli)uczniowie decydują na pewne kroki. Pragnę, żeby choć na stronie internetowej VI LO zapisane zostało jako bezduszna instytucja, napęczniała i zgniła przez pleśń, zwaną PYCHĄ, dobrą marką, tradycją.
Byłam uczennicą klasy dziennikarskiej, korzystam z wolności słowa, tak jak mnie w VI LO IM. IGNACEGO JANA PADEREWSKIEGO W POZNANIU nauczono.
Z wyrazami szacunku
Hanna Maria Zagulska matura 2010 ..................................................
a i jeszcze dodam, że co do szkoły(wysłania delegacji) oczywiście mogę się mylić, w końcu jestem prawdziwym człowiekiem, ale pytanie: czy to faktycznie coś zmienia?
..................................................
To miłe, dziś (26 maja) na pierwszej dużej przerwie dyrektor przywłaszczył sobie zasługi uczniów i absolwentów walczących o pamięć Ani. I to chyba dobrze, że nasze działania wywołały jakąś jego reakcję.
..................................................
Dyrektor i pedagog szkolny pojawili się na pogrzebie.
...................................................
Dzięki takiej hienie jak ja mogliście w ogóle zacząć dyskutować. Mogliście Annę pożegnać. Możecie teraz mieć pretensje i się oburzać. Możecie... i to na pewno coś zmienia.
....................................................
Moim zdaniem najlepsza relacja: http://www.radiomerkury.pl/index.php?op=podcast&id=13571
Dyrektor kłamie.
sobota, 22 maja 2010
Bo mi się obraz bardziej kojarzy i słowa niech wypierdalają bo nie pamiętają!
sobota, 15 maja 2010
Love has to be reinvented
ŻADNYCH MĘŻCZYZN, ŻADNEJ WÓDKI! Tylko książki i Ja, Kislorod
piątek, 14 maja 2010
I've got love for you
If you were born in the 80's, the 80's
The girl's no good for me and you
Śnieg zasypał dzisiaj wszystkie drogi
Niewinnością białym płaszczem
Twoich śladów nie wypatrzę
Nie mam cię na zawsze
I lost my love in a hurricane
I've got no choice but to go insane
Blue lining, blue lining blue lining
white trench coat
Change your heart
Look around you
Change your heart
Will astound you
I need your lovin'
Like the sunshine
JUŻ PO SCHODACH PŁYNIE SOBIE CIEPŁA LUDZKA KREW KARZEŁ CIĄGNIE ZWŁOKI KOBIET LUBI DAMSKĄ PŁEĆ MATKO MOJA SPÓJRZ PRZEZ OKNO WSZĘDZIE ŚMIERĆ I KREW
poniedziałek, 10 maja 2010
Prawie całą noc nie spałam i nie wiem już czym jest ta pierdolona poezja.
Poezja jest wolnością.
Wolność jest poezją.
Poezja jest wolnością słów.
Poezja jest pragnieniem.
I to jest mało z tego co się działo, z tego co przeczytałam, z tego co usłyszałam.
Nie widziałam, nie słyszałam, ze snu wstałam
- och, głupia!
- Może jednak trochę mądra,
Że naga, co? Jak senna myśl...
- Cóż, snu sauna
Nie tylko skór garbarnią jest, lecz
umysłów!
- Nie widziałam,
Jak się rodził w tym języku.
Nie słyszałam także krzyku kiedy leżał
W kołysce
słowa
śmierć... go wymyśliła?
Gdyż milczał, wiem, jak potem też
gdy już przeżył
Stuwargową różę nie do całowania.
-Karatową różę
Nie do wyrażania?
Wielkogłowa łza pamięci nieprzekupnej
Jednak bolała;
lecz śmierć wciąż się śmiała,
Że nabrał się tak głupio na mdłe
- ba!
- nudne
Ciało gwiazdy, która zgasła, nim coś zdołał.
-Więc choć naga,
Czy naprawdę taka mądra?
Przecież ze snu wstałam: miłość niedosłowna
Ale prawdziwa, bo treść
jego śmierci.
Nie zwięzły rym, nie giętki rytm czy tok gładki,
Lecz naczynia
netto = Nikła?
- Pełna łaski!
Niegodna jestem pisania pod moim bohaterem słowa, ale no. Ogłaszam światu, ze ja na prawdę widzę przyszłość i to takie piękne. Dzieją się cudowne rzeczy teraz. Nie ze mną ale wokół mnie. I jest mi najszczęśliwiej gdy mogę na to wszystko patrzeć. Oczywiście boli mnie niesamowicie, że to co najbliżej poszło się jebać dosłownie i w przenośni. Ach, w jednym się mylę zawsze - stawiam pomniki nie tym, co trzeba.I krzyczy bzdury i się tłumaczy a ja ręce załamuję. Kiedyś to był sokół, orzeł a dziś wypchany gąsior.
sobota, 1 maja 2010
Rafał Wojaczek
NIE MA JUŻ NIC
Jest dobre wyjście spać
Jest dobre wyjście jeść
Jest dobre wyjście pić
wódkę pić
papierosy palić
kochać
żyć
tak
to wszystko jest dobre wyjście
..............................
..............................
To coś doprawdy dziwnego, że nie ma ani jednego miejsca, żeby spokojnie było. Samoloty spadają , z kosmosu kamienie też. Ludzie się wieszają inni wskakują przez przednie szyby do luksusowych aut. Jeszcze innym dzieje się straszna krzywda, kolejni rozbijają głowy. Kończy się świat.
Idę sobie ulicą dziś wietrzną słoneczną i myślę, co takiego zawisło w powietrzu,że ciągle jedna melodia mi w głowie spustoszenie sieje.
W tym miejscu pragnę podkreślić, że jestem początkującym jasnowidzem, na etapie oswajania swoich wrodzonych nadprzyrodzonych zdolności.
Taki szalejący bit z reguły zapowiada COŚ.
Toteż czekam czekam i czekam, jadę rowerem i czekam a bit szaleje.
I wchodzę do domu i już się doczekałam.
Książka przyszła niesamowita, cudowna.
***
Żegnaj przyjacielu, do widzenia,
Drogi mój, od krwi serdecznej bliższy.
Ta rozłąka w ciemnych przeznaczeniach
Obietnicą połączenia błyszczy.
Żegnaj bez uścisku dłoni i bez słowa.
Nie martw się, cień smutku z czoła przegoń.
W życiu ludzkim – śmierć to rzecz nie nowa,
A i życie samo – nic nowego
Leningrad, 27 grudnia 1925
Skądinąd wiadomo, że na stole znaleziono wiersz pożegnalny napisany krwią - z internetu.
niedziela, 4 kwietnia 2010
dami, ze swoim egoizmem i wszystkimi grzechami głównymi.
Jean Arthur Rimbaud Sezon w piekle
sobota, 3 kwietnia 2010
mega film!
Na wioskę mi wjechała wiosna.
I Pan Jezus leży już, odkryty w kościele.
W sklepie przeczytałam,że od Wielkiego Czwartku, co godzinę przy grobie mają dyżur następujący mieszkańcy, z podanych niżej domów pochodzący.
Pan Jezus nie może być sam w kościele, co jednak mu grozi, a problem pojawia się poważny.
Z tego wynika myśl nowoczesna proboszcza, który wie że DYŻUR zobowiązuje.
Byłam wczoraj i myślę przy " Chwała Ojcu...", gdy umysł na chwile zrywa się z kuleczek na łańcuchu, że tylko kilka osób chodzi do sklepu.
czwartek, 1 kwietnia 2010
Fiodor Dostojewski
Bracia Karamazow
(Tłumaczył Aleksander Wat)
IV
BUNT
— Muszę ci się przyznać — zaczął Iwan — że nigdy nie mogłem zrozumieć, jak można kochać swoich bliskich. Właśnie bliskich, moim zdaniem, niepodobna kochać, raczej już obcych. Czytałem gdzieś kiedyś, że „Jan Miłosierny" (pewien święty) przygarnął kiedyś do swego łoża głodnego, straszliwie chorego i zmarzniętego wędrowca, objął go, własny swój oddech zmieszał z oddechem gnijących i cuchnących jego ust. Jestem przekonany, że zrobił to nieszczerze, z wymuszonej miłości, podyktowanej przez dobrowolnie wzięty na siebie obowiązek. Człowieka można kochać, gdy jest ukryty, ledwo zaś pokaże swoją twarz, miłość znika.
— Mówił mi to nieraz starzec Zosima — zauważył Alosza — mówił także, że twarz człowieka często nie pozwala ludziom, niedoświadczonym w miłości, kochać człowieka. Ale przecież wiele jest miłości w ludzkich sercach, miłości podobnej do miłości Chrystusowej. Sam o tym wiem, Iwanie...
— A ja o tym jeszcze nie wiem i nie mogę tego pojąć. I nie tylko ja, ale wiele innych ludzi. Pytanie, czy to wynika ze złych skłonności ludzi, czy też taka już jest natura ludzka. Moim zdaniem miłość Chrystusowa do ludzi jest swego rodzaju cudem niemożliwym na ziemi. Prawda, Chrystus był Bogiem. Ale my nie jesteśmy bogami. Przypuśćmy, że ja na przykład głęboko cierpię, ale kto inny nigdy przecie nie potrafi poznać, do jakiego stopnia cierpię — dlatego właśnie, że jest innym człowiekiem, a nie mną, i dlatego, że człowiek niechętnie wierzy w cudze cierpienie (jak gdyby ono było jakimś zaszczytem). Czemu nie wierzy, jak myślisz? Dlatego na przykład, że czuć mi z ust albo że mam głupią fizjonomię, że kiedyś przez nieuwagę nastąpiłem mu na nogę. W dodatku są rozmaite cierpienia: cierpienia hańbiące, cierpienia, które mnie poniżają, głód na przykład — tego rodzaju cierpienia uzna mój dobrodziej, ale cierpienia wyższego rzędu, powiedzmy dla idei, przeważnie nie uznaje: bo popatrzy na mnie i zobaczy, że moja twarz zupełnie nie odpowiada tym wymogom, które jego fantazja stawia człowiekowi cierpiącemu dla takiej a takiej idei. I oto pozbawia mnie natychmiast całej swej życzliwości, i to nie ze złego serca. Ubodzy, zwłaszcza tak zwani ubodzy ze szlachty, nie powinni się nigdy pokazywać, raczej niech proszą o jałmużnę za pośrednictwem gazet. Abstrakcyjnie można kochać bliźniego, czasem nawet z daleka, ale z bliska prawie nigdy. Gdyby się wszystko odbywało jak na scenie, w balecie, gdyby ubodzy nosili jedwabne łaszki i podarte koronki i gdyby żebrali tańcząc wdzięcznie, to można by jeszcze patrzeć na nich z upodobaniem. Z upodobaniem, ale nie z miłością. No, dość tego. Chciałem tylko, żebyś spojrzał na te sprawy z mojego punktu widzenia. Chciałem mówić o ludzkim cierpieniu w ogólności, ale raczej ograniczmy się do cierpień dzieci. Zmniejszy to dziesięciokrotnie zasięg mojej argumentacji, ale mówmy lepiej tylko o dzieciach. Naturalnie, dla mnie to mniej wygodne. Ale, po pierwsze, dzieci można kochać nawet z bliska, nawet brudne i brzydkie (wydaje mi się jednak, że dzieci nigdy nie są brzydkie). Po drugie, o dorosłych dlatego poza tym nie będę mówił, że — mimo iż są obrzydliwi i nie zasługują na miłość — dorośli biorą odwet: zjedli jabłko, poznali dobre i złe i stali się „jako bogowie". Nie przestają go jeść i teraz. Ale dzieci nic nie jadły i są jeszcze zupełnie niewinne. Czy kochasz dzieci. Alosza? Wiem, że kochasz i zrozumiesz, dlaczego chcę teraz tylko o nich mówić. Jeżeli zaś i one na świecie tak strasznie cierpią, to tylko za swoich ojców, karane są za ojców, którzy jedli jabłko. Ale takie rozważanie jest nieludzkie, toteż jest niezrozumiałe dla ludzkiego serca. Niewinny nie powinien cierpieć za winnego, i w dodatku jaki niewinny! Popatrz na mnie, Alosza, ja też strasznie kocham dzieci. I zwróć na to uwagę, że ludzie okrutni, namiętni, mięsożerni, karamazowcy, czasem nadzwyczaj kochają dzieci. Dzieci, póki są dziećmi, do siódmego roku życia na przykład, okropnie różnią się od innych ludzi: to jak gdyby zupełnie inne istoty, odmiennej natury... Znałem pewnego bandytę, osadzonego w więzieniu, który w ciągu swej kariery włamując się nocami do domów w celach grabieży, mordował całe rodziny, w tym oczywiście również i dzieci. Ale siedząc w więzieniu, kochał je niezwykle. Spoza kraty spoglądał całymi godzinami na dzieciarnię bawiącą się na podwórzu więziennym. Z jednym chłopczykiem zaprzyjaźnił się nawet i rozmawiał przez okienko... Nie wiesz, po co ja ci to wszystko mówię, Alosza? Głowa mnie jakoś boli i smutno mi.
— Mówisz z jakąś dziwną miną, jak gdybyś odchodził od zmysłów — zauważył z troską i niepokojem Alosza.
— Ale, ale, niedawno opowiadał mi pewien Bułgar w Moskwie — ciągnął dalej Iwan Fiodorowicz, jak gdyby nie słysząc uwagi brata — jak tam u nich, w Bułgarii, Turcy i Czerkiesi, w obawie przed powstaniem, pastwią się nad jego rodakami. Puszczają wioski z dymem, mordują, gwałcą kobiety i dzieci, na noc przybijają więźniom uszy ćwiekami do płotów, a nazajutrz wieszają ich, itd. Niepodobna sobie tego wszystkiego wyobrazić. Mówi się czasem o „zwierzęcym" okrucieństwie ludzi, ale uważam, że wyrażając się w ten sposób, krzywdzi się niesprawiedliwie zwierzęta. Zwierzę nigdy nie potrafi być tak okrutne jak człowiek, tak artystycznie, tak po mistrzowsku, tak wyszukanie okrutne. Tygrys po prostu gryzie, szarpie, i nic ponadto. Nigdy by mu do głowy nie strzeliło przybijać ludzi na noc gwoździami do parkanów, nawet gdyby mógł to zrobić. Otóż tamtejsi Turcy z wyjątkową namiętnością męczą dzieci, poczynając od wyrzynania sztyletem płodu z brzucha matki, a kończąc na podrzucaniu do góry niemowląt i łapaniu ich na ostrza bagnetów w obecności matek. Obecność matek jest właśnie największą delicją. Ale oto obrazek, który mnie nader zainteresował. Wyobraź sobie: niemowlę na ręku drżącej matki, dookoła Turcy. Zaczęli wesołą zabawę, pieszczą dziecko, śmieją się, aby je rozweselić, w końcu udało im się: niemowlę śmieje się. W tej chwili Turek przysuwa do twarzyczki lufę rewolweru. Dzieciak śmieje się radośnie, wyciąga rączki po rewolwer, i wówczas artysta spuszcza kurek i roztrzaskuje niemowlęciu główkę... Majstersztyk, co? Podobno Turcy bardzo lubią słodycze.
— I po co to wszystko mówisz, bracie? — zapytał Alosza.
— Bo myślę, że jeżeli szatan nie istnieje, jeżeli go stworzył człowiek, to stworzył na swoje podobieństwo.
— W takim razie tak samo jak i Boga.
— Umiesz nader zręcznie wykręcać słówka, jak mówi Poloniusz w Hamlecie — roześmiał się Iwan — złapałeś mnie za słówko, proszę, bardzo mi miło. Dobry jest twój Bóg, jeżeli człowiek stworzył go na swoje podobieństwo. Pytałeś się, po co to mówię. Jestem, uważasz, miłośnikiem i zbieraczem niektórych fakcików i, czy uwierzysz, wypisuję z gazet i z opowiadań, zewsząd, przeróżne anegdotki, mam już wcale niezłą kolekcję. Turcy oczywiście weszli do kolekcji, ale to są cudzoziemcy. Mamy też i nasze rodzime zwyczaje, wcale nie gorsze, a nawet lepsze od tureckich. Wiesz, u nas przeważnie bije się rózgą i batem — to narodowe środki. Przebite gwoździami uszy są u nas niemożliwe, bądź co bądź jesteśmy Europejczykami, ale rózgi, baty to już jest nasze, tego nam nikt nie odbierze. Za granicą teraz wcale nie bije się ludzi, lepsze obyczaje czy też prawo takie wydano, że człowiek człowieka nie śmie bić. Ale powetowano to sobie inaczej, też po swojsku, narodowo, i to tak narodowo, że nawet u nas by się nie przyjęło, chociaż co prawda u nas zaczyna się przyjmować, zwłaszcza od czasu, jak w wyższych sferach zaczęły się szerzyć nowe prądy religijne. Mam bardzo piękną broszurkę, przełożoną z francuskiego, o tym, jak pięć lat temu w Genewie stracono pewnego złodzieja i bandytę, Ryszarda, dwudziestotrzyletniego, zdaje się, zucha, który nawrócił się niedługo przed straceniem. Było to dziecko nieślubne, rodzice za młodu podarowali je góralom, szwajcarskim pastuchom. Ryszard miał wówczas sześć lat i górale wcześnie zaprzęgli go do pracy. Rósł jak dziki zwierz, nie nauczono go niczego i posyłano na pastwisko z trzodą, o chłodzie i deszczu, nie żywiąc go i nie odziewając. Rzecz jasna, żaden z górali nie zastanawiał się nad tym i nie odczuwał skruchy, bo przecież Ryszarda podarowano im jak rzecz martwą. Sam Ryszard oświadczył, że w tym czasie jako ewangeliczny syn marnotrawny łasił się nawet na jedzenie dawane tuczonym na sprzedaż świniom, kradł je z koryta i oczywiście chłostano go okrutnie, gdy złapano na gorącym uczynku. Tak spędził dzieciństwo i młodość. Gdy dorósł i nabrał sił, poszedł kraść. Pracował jako wyrobnik w Genewie, zarobione pieniądze przepijał, nie umiałby nawet użyć ich inaczej, żył jak zwierzę i ostatecznie ograbił i zamordował jakiegoś starca. Schwytano go, sądzono i skazano na śmierć. Tam nie bawią się w sentymenty. I oto w więzieniu otoczyli go różni, pastorzy i członkowie rozmaitych bractw Chrystusowych, dobroczynne paniusie itd. Nauczono go w więzieniu czytać i pisać, wtajemniczono w zasady wiary, namawiano go, przekonywano, doradzano, aż wreszcie doprowadzono z triumfem do tego, że ze skruchą przyznał się do winy. Napisał sam do sędziów, że żył dotąd jak zwierzę, ale na koniec Pan Bóg go oświecił i zesłał mu swą łaskę. Poruszyła się cała Genewa, cała dobroczynna i pobożna Genewa. Wszystko, co było w mieście znakomitszego i zajmowało się dobroczynnością, zwaliło się do więzienia; całowano, ściskano biednego Ryszarda. „Tyś nasz brat i na ciebie spłynęła łaska Pańska!" A Ryszard wylewał łzy wzruszenia: „Tak, spłynęła na mnie łaska! Przedtem w dzieciństwie i młodości rad byłem świńskiej karmie, a teraz spłynęła na mnie łaska i umrę w Panu!" „Tak, tak, Ryszardzie, umrzyj w Panu, boś przelał krew i powinieneś umrzeć w Panu. Może tyś nie winien, żeś nie znał wcale Pana, gdy zazdrościłeś świniom karmy i gdy cię bito za to, żeś wykradał ją świniom (bardzo źle czyniłeś, bo nie wolno kraść), ale przelałeś krew i powinieneś umrzeć." I oto nadchodzi ostatni dzień. Znękany Ryszard płacze i powtarza co chwila: „To najlepszy mój dzień, bo idę do Pana!" „Tak — wołają pastorzy, dobroczynne damy i sędziowie — to najszczęśliwszy twój dzień, bo idziesz do Pana!" I oto śpieszą tłumnie na miejsce egzekucji, w powozach i pieszo, za haniebnym wozem, na którym siedzi Ryszard. Oto dotarli do miejsca stracenia. „Umieraj, Ryszardzie, umieraj, bracie nasz, umieraj w Panu, bo na ciebie spłynęła Jego łaska!" I oto, okrytego pocałunkami braci, brata Ryszarda wciągnięto na szafot, położono mu głowę pod gilotynę i odcięto ją po bratersku, bo spłynęło nań światło łaski. Tak, to charakterystyczne. Broszurka ta jest przełożona na rosyjski przez któreś ze stowarzyszeń luterańskich i dodawana bezpłatnie do dzienników i innych wydawnictw dla uświadomienia narodu rosyjskiego. Żart z Ryszardem jest dobry dlatego, że jest tak bardzo narodowy. U nas wprawdzie głupio byłoby mordować brata za to, że stał się naszym bratem i że spłynęła nań łaska, ale w zamian mamy nie gorsze, jak już wspomniałem, nasze własne żarty. Na przykład historycznie najbliższe nam i bezpośrednie jest napawanie się biciem. Niekrasow napisał śliczny wiersz o tym, jak rosyjski chłop zacina konia batem po ślepiach, po „łagodnych ślepiach". To takie swojskie, któż tego nie widział! Biedne zwierzę, obarczone ciężarem nad siły, ugrzęzło wraz z wozem w błocie i nie może ruszyć z miejsca. Chłop bije je, bije zapamiętale, wreszcie, upojony biciem, smagając je dotkliwie, bez końca, woła: „Nie możesz, ale wieź, zdychaj, ale ciągnij!" Szkapa szarpie się i oto chłop zaczyna ją, bezbronną, siec po płaczących „łagodnych ślepiach". Ostatnim wysiłkiem konisko szarpnęło się i wyciągnęło wóz i poszło drżące, bez tchu, poruszając się bezwładnie jakoś bokiem, w podskokach, nienaturalnie i haniebnie. Niekrasow opisał to wstrząsająco. Ale to tylko koń; konia sam Pan Bóg stworzył, aby człowiek miał kogo okładać batem. Tak nas Tatarzy nauczyli i darowali nam bat na pamiątkę. Ale można przecie okładać batem również i ludzi. Na przykład pewna inteligentna, wykształcona para częstuje własne dziecko, córeczkę siedmioletnią, rózgami, mam to szczegółowo i dokładnie zapisane. Ojczulek rad, gdy rózgi są z kolcami, powiada, że dziecko „lepiej poczuje". I zaczyna „przemawiać" rodzonej córce „do rozumu". Wiem z całą pewnością, że są ludzie, którzy w miarę bicia rozgrzewają się, rozpalają namiętnie, popadają w upojenie lubieżne, i to za każdym uderzeniem coraz bardziej. Biją minutę, pięć, dziesięć minut, coraz silniej, coraz mocniej. Dziecko krzyczy, w końcu nie może już krzyczeć, słabnie: „Ojcze, ojcze, ojczulku, tatusiu!" — woła. Sprawa w jakiś piekielnie głupi sposób trafia przed sąd. Rodzice biorą adwokata. Nie darmo lud nasz mówi od dawna o adwokatach: „Adwokat — najęte sumienie." Adwokat podniósł wrzawę w obronie swojego klienta. „Sprawa, powiada, taka prosta, zwyczajna, familijna, ojciec skarcił córkę, czyż nie wstyd sprawę taką wytaczać przed sądem!" Sędziowie przysięgli, zupełnie przekonani, uniewinniają dręczyciela. Publiczność pieje z zachwytu z powodu sprawiedliwego wyroku. Szkoda, że mnie tam nie było, zaproponowałbym składkę na stypendium imienia tego kata!... Piękny widok. Dużo, dużo dokumentów udało mi się zebrać o naszych rosyjskich dzieciach, Alosza. Pewni rodzice, „ludzie zacni, wykształceni, cywilizowani, dobrze wychowani", znienawidzili własne dziecko, pięcioletnią dziewczynkę. Wspominałem ci już, że są ludzie, którzy znajdują specjalną przyjemność w dręczeniu dzieci, i to tylko dzieci. Poza tym w stosunku do innych istot rodzaju ludzkiego mogą być uprzejmi, delikatni, ogładzeni, jak przystało na cywilizowanych, humanitarnych Europejczyków. Lubią jedynie dręczyć dzieci. I to jest ich sposób kochania dzieci. Właśnie ta kompletna bezbronność, ta anielska ufność maleństwa, to nęci, to rozpala plugawą krew dręczyciela. Bo w każdym, rzecz jasna, człowieku kryje się bestia — bestia złości, bestia spuszczonych z łańcucha żądz i chorób nabytych w rozpuście, podagry, chorej wątroby, i tak dalej, bestia, która pasie się krzykiem dręczonych ofiar. Ową biedną pięcioletnią dziewczynkę poddawali „wykształceni, zacni" rodzice wszelkiego rodzaju torturom. Bili ją bez żadnej przyczyny, siekli, kopali nogami, tak że cale ciałko pokryte było czarnymi sińcami, w końcu doszli do największego wyrafinowania: zamykali ją w zimne, mroźne noce w ustępie na kilka godzin, pod pretekstem, że nie budzi się w nocy (jak gdyby pięcioletni dzieciak, śpiący mocnym anielskim snem, mógł w tym wieku nauczyć się wołać). Za to przewinienie mazali jej całą twarzyczkę własnym kałem i kazali jeść ten kał, i to matka, matka do tego zmuszała! I mogła potem zasypiać spokojnie, słysząc rozpaczliwe krzyki biednego dziecka zamkniętego w nikczemnym miejscu! Zastanów się teraz, co mogło czuć takie biedne, bezradne stworzenie, nie będące jeszcze w stanie zrozumieć, co się z nim dzieje. Jak tłukło drobnymi rączynami w dziecinną wątłą pierś, wzywając krwawymi, niewinnymi, łagodnymi łzami „Bozię" na pomoc. Czy rozumiesz teraz te niedorzeczności, czy rozumiesz, mój bracie, pokorny i słodki sługo Boży, na co komu i po co potrzebne są i stworzone takie niedorzeczności? Bez nich, powiadają, nie mógłby człowiek żyć na ziemi, bo nie potrafiłby odróżnić dobra od zła. A po co? po co komu poznanie tego piekielnego dobra i zła, jeżeli ma się je nabywać takim kosztem? Przecie cały bezmiar poznania nie jest wart owych łez dziecka wzywającego „Bozi". Nie mówię o męce dorosłych, ci zjedli jabłko, pal ich sześć i niech ich wszystkich diabli biorą, ale dzieci, dzieci! Męczę cię, Aloszka, jesteś jakby nieswój. Jeżeli chcesz, przestanę.
— To nic, ja też chcę cierpieć! — wyszeptał Alosza.
— Jeszcze jeden, jeden ci tylko przytoczę obrazek, dla ciekawości, bardzo charakterystyczny, fakt, którego opis czytałem w jednym z naszych starych roczników w „Archiwum" czy w ,,Przeszłości", nie pamiętam, trzeba sprawdzić. Działo się to w pełnym rozkwicie poddaństwa, gdzieś na początku stulecia — niech żyje Oswobodziciel!Mieszkał wówczas na wsi pewien generał, bardzo ustosunkowany i bogaty obywatel. Należał on do (istotnie nielicznego, zdaje się, wówczas) grona obywateli, którzy po wysłużeniu emerytury przekonani są, że wysłużyli sobie prawo życia i śmierci nad swymi poddanymi. Byli wówczas tacy ludzie w Rosji. Mieszkał więc ów generał w swoim majątku, liczącym dwa tysiące dusz. Uboższych sąsiadów traktował z góry, mając ich za swoich rezydentów i błaznów, darł nosa. Miał niezmiernie liczną psiarnię i całe setki psiarczyków, w liberii i na koniach. Otóż jedno z dzieci folwarcznych, ośmioletni chłopczyk, rzucił kamień i skaleczył łapę ulubionej wyżlicy pana generała. „Czemuż to moja ulubiona wyżlica kuleje?" Wytłumaczono mu, że ów chłopczyk przetrącił jej nogę kamieniem. „A, to ty, ty — obejrzał go generał — brać go!" Wzięli go, wzięli dzieciaka od matki, zamknęli na całą noc w jakiejś piwnicy. Rankiem, skoro świt, wyjeżdża generał z całą świtą na polowanie. Dosiadł konia, otaczają go rezydenci, psy, psiarczyki, łowczy; wszystko konno. Dalej gwoli przykładu zebrano całą czeladź, a na przedzie matka chłopczyka. Wyprowadzają chłopca, ranek jesienny, dżdżysty, chłodny, wyborny na polowanie. Generał rozkazuje rozebrać chłopca do naga, dzieciak drży, oszołomiony, nieprzytomny ze strachu. „Gonić go!" — komenderuje generał. „Biegaj! Biegaj!" — wołają dojeżdżacze i chłopak biegnie. „Huź-ha! huź-ha!" — krzyczy generał i wypuszczają na chłopca wszystkie psy spuszczone ze smyczy. Rozszarpały go w oczach matki, rozszarpały na strzępy! Generała, zdaje się, wzięto pod kuratelę. A ty jak myślisz, Alosza? Rozstrzelać takiego? Rozstrzelać, żeby zaspokoić poczucie moralności? No mów, Aloszka!
— Rozstrzelać — szepnął, blady jak ściana, Alosza, krzywiąc usta w jakimś dziwnym uśmiechu i podnosząc wzrok na brata.
— Brawo! — zawołał w jakimś zachwycie Iwan — brawo! Jeżeli tyś to powiedział... Ty, pustelniku! A widzisz, jaki to szatan czai się i w twoim serduszku, Aloszka Karamazow!
— Powiedziałem głupstwo, ale...
— Otóż to ale... Wiedz, ty nowicjuszu, że głupstwa potrzebne są na świecie. Świat stoi głupstwami i bez nich może nic by się nie działo. Wiem swoje.
— Cóż ty wiesz?
— Ja nic nie rozumiem — mówił dalej Iwan, jakby w gorączce — i nie chcę teraz rozumieć, chodzi mi tylko o fakty. Dawno już postanowiłem nie rozumieć. Jeśli zechcę coś zrozumieć, to od razu tym samym zmienię fakty, a ja postanowiłem trzymać się faktów...
— Czemu wystawiasz mnie na próbę? — z bolesnym wysiłkiem zawołał Alosza — powiesz mi wreszcie czy nie?
— Naturalnie, że powiem. Do tego przecież zmierzałem — odrzekł Iwan. — Zanadto mi jesteś drogi, nie chcę cię utracić i nie odstąpię cię twojemu Zosimie.
Iwan zamilkł na chwilę i twarz jego nagle bardzo posmutniała.
— Słuchaj. Aby tę rzecz bardziej uwydatnić, wspomniałem tylko o cierpieniach dzieci. O innych łzach ludzkich, którymi ziemia nasza jest na wskroś przesiąknięta, nie powiem już ani słowa, rozmyślnie zwęziłem temat. Pluskwą jestem i przyznaję z całą pokorą, że nie rozumiem, dlaczego świat jest tak, a nie inaczej urządzony. Człowiek niby sam sobie winien: dano mu raj na ziemi, a on zapragnął wolności i wykradł ogień z niebios, wiedząc z góry, że ściąga na siebie nieszczęście, zatem nie warto go żałować! O, mój nędzny, ziemski, euklidesowy rozum mówi mi tylko to, że na ziemi jest cierpienie, że winnych nie ma— i że wszystko wypływa logicznie jedno z drugiego, wszystko płynie i wszystko równoważy — ale to tylko euklidesowe głupstwa, przecie znam to już i nie mogę się zgodzić, by według tego żyć! Co mi z tego, że nie ma winnych i że wszystko wynika z siebie logicznie, że wiem o tym — domagam się odwetu, bo w przeciwnym razie niszczę siebie. I domagam się odwetu nie gdzieś tam, kiedyś, w wieczności, ale tu, na ziemi, muszę to koniecznie sam zobaczyć. Wierzyłem, więc chcę sam zobaczyć, a gdybym przedtem umarł, to niech mnie wskrzeszą, bo jeżeli to wszystko odbędzie się beze mnie, poczuję się zbyt skrzywdzony. Nie po to cierpiałem, żeby moje cierpienie i występki, i ja sam, służyły jako nawóz do użyźniania jakiejś przyszłej harmonii. Chcę zobaczyć na własne oczy, jak trwożliwa łania uśnie spokojnie obok drapieżnego lwa, a zamordowany wstanie i uściśnie mordercę. Chcę być tu, gdy wszyscy dowiedzą się naraz, po co to wszystko tak było. Na tym pragnieniu opierają się wszystkie religie, a ja wierzę. Ale dzieci, co ja z nimi wówczas pocznę? Oto pytanie, którego nie mogę rozstrzygnąć. Setny raz powtarzam — pytań jest wiele, lecz wziąłem tylko sprawę dzieci, ponieważ ten przykład najlepiej wyjaśnia, co chcę powiedzieć. Słuchaj, jeżeli wszyscy powinni cierpieć, aby cierpieniem okupić wieczną harmonię, to co tu robią dzieci, powiedz mi, proszę? Zupełnie nie mogę zrozumieć, czemu one mają cierpieć i dlaczego mają cierpieniem okupić harmonię? Dlaczego one też stały się mierzwą do użyźniania jakiejś przyszłej harmonii? Rozumiem, że ludzie mogą być solidarni w grzechu, rozumiem solidarność w odwecie, ale przecież dzieci nie mogą być z nami solidarne w grzechu, a jeżeli jest prawdą, że i one muszą odpowiadać za grzechy swoich ojców, to ta prawda jest nie z tego świata i dla mnie niepojęta. Może wprawdzie jakiś dowcipniś utrzymywać, że dziecko także kiedyś dorośnie i zdąży grzeszyć, a więc i ono powinno być karane, ale przecież tamten dzieciak nie dorósł, zaszczuto go psami, gdy miał osiem lat. O, Alosza, ja nie bluźnię! Wyobrażam sobie doskonale, jaki dreszcz powszechnej radości przeniknie cały wszechświat, gdy wszystko na niebie i na ziemi zleje się w jeden pochwalny hymn i wszystko, co żyło i żyje, zawoła: „Sprawiedliwe są zrządzenia Twoje, Panie, bo objawiłeś nam wreszcie drogi Twoje!" A kiedy matka zamordowanego dziecka uściśnie mordercę i wszyscy troje zawołają ze łzami: „Sprawiedliwe są zrządzenia Twoje, o Panie", wówczas nastąpi korona poznania i wszystko się wyjaśni. I w tym właśnie sęk, ja takiego rozwiązania przyjąć nie mogę. Dopóki jeszcze żyję na ziemi, sprzeciwiam się temu. Widzisz, Alosza, może się istotnie tak zdarzyć, że kiedy sam dożyję tej chwili, albo zmartwychwstanę, żeby ją zobaczyć, to może i ja zawołam, patrząc na matkę, ściskającą kata jej dziecka: „Sprawiedliwe są zrządzenia Twoje, o Panie", ale ja nie chcę wtedy wołać. Póki jeszcze czas, odsuwam się, a więc rezygnuję całkowicie z najwyższej harmonii. Niewarta nawet łezki tego zamęczonego maleństwa, które biło się piąstkami w pierś i modliło się w smrodliwej kloace nieodkupionymi łezkami „do Bozi". Niewarta, ponieważ te łezki są nieodkupione. Muszą być odkupione, bo inaczej harmonia jest niemożliwa. Ale czym, czym je odkupisz? Czy to możliwe? czy tym, że będą pomszczone? Ale na co mi pomsta, na co mi piekło dla katów, co tu piekło może naprawić, skoro tamci są już umęczeni? I jaka tu może być harmonia, jeśli istnieje piekło: ja chcę przebaczyć i chcę uściskać, nie chcę, aby dłużej cierpiano. I jeżeli cierpienia dzieci mają dopełnić sumy cierpień, która jest niezbędna do kupienia prawdy, to z góry twierdzę, że cała ta prawda nie jest warta takiej ceny. Nie chcę wreszcie, aby matka uścisnęła kata, który zaszczuł psami jej syna! Ona nie śmie mu przebaczyć! Jeżeli chce, to niech przebaczy za siebie, niech mu przebaczy swoje wielkie macierzyńskie cierpienie, lecz nie ma prawa przebaczyć cierpienia swego dziecka, nie śmie przebaczyć oprawcy, choćby mu sama ofiara przebaczyła! A jeżeli tak, jeżeli nie śmieją przebaczyć, to gdzie ta harmonia? Czy istnieje na całym świecie istota, która by mogła i miała prawo przebaczyć? Nie chcę harmonii, nie chcę z miłości do człowieka. Chcę raczej zostać z nie pomszczonymi cierpieniami. Wolę zostać przy swoich nie pomszczonych cierpieniach, przy oburzeniu, choćbym i nie miał racji. Za drogo zresztą oceniono harmonię, tyle płacić za wejście, to nie na naszą kieszeń. Dlatego chcę jak najprędzej oddać bilet. Jeżeli jestem uczciwym człowiekiem, powinienem go oddać jak najprędzej. To właśnie czynię. Nie, Boga nie przyjmuję, tylko zwracam mu z szacunkiem bilet.
— To bunt — rzekł cicho Alosza spuściwszy oczy.
— Bunt? Wolałbym nie słyszeć od ciebie tego słowa — odparł z przejęciem Iwan. — Buntem przecież żyć nie można, a ja chcę żyć. Powiedz mi bez ogródek, wzywam cię, odpowiedz: wyobraź sobie, że sam budujesz gmach przeznaczenia ludzkiego, aby w rezultacie uszczęśliwić ludzi, dać im wreszcie pokój i ład, ale że w tym celu należy koniecznie zadręczyć tylko jedną drobną istotkę, choćby to biedne dziecko, które biło się piąstkami w pierś, i na jego nie pomszczonych łzach zbudować ów gmach — powiedz, czy zgodziłbyś się za taką cenę zostać budowniczym, mów prawdę, nie kłam!
— Nie, nie zgodziłbym się — odparł cicho Alosza.
— A czy możesz dopuścić myśl, że ludzie, dla których byś budował, zgodziliby się przyjąć swoje szczęście za cenę niewinnie przelanej krwi zadręczonego dziecka, przyjąwszy je zaś, być na wieki szczęśliwi?
— Nie, nie mogę. Słuchaj — odezwał się naraz Alosza i oczy mu zabłysły — pytałeś przed chwilą, czy jest na świecie Istota, która by mogła i miała prawo przebaczyć. Ale Istota taka jest i Ona może przebaczyć wszystkim i wszystko, i za wszystko, bo Sama oddała swoją niewinną krew za wszystkich i za wszystko. Zapomniałeś o Nim, a na Nim to właśnie powstanie ów gmach, i do Niego zawołają: „Panie, sprawiedliwe są zrządzenia Twoje, albowiem objawiłeś nam drogi Twoje..."
— O, to „Jedyny Sprawiedliwy" i Jego krew! Nie, nie zapomniałem o Nim i dziwiłem się nawet, że dotychczas nie wspomniałeś o Nim, bo wasi we wszystkich dysputach zwykle wytaczają najpierw Jego imię. Wiesz, Alosza, ale nie śmiej się, napisałem poemat, rok temu. Jeśli masz jeszcze dziesięć minut czasu, to bym ci powiedział.
— Napisałeś poemat?
— O nie, nie napisałem — roześmiał się Iwan. — W życiu swoim nie skleciłem dwóch wierszy. Ale ten poemat wymyśliłem i zapamiętałem. Wymyśliłem go z zapałem. Będziesz moim pierwszym czytelnikiem, właściwie słuchaczem. Po cóż pozbawiać się może jedynego słuchacza — uśmiechnął się Iwan. — Mówić czy nie?
— Chętnie posłucham — odrzekł Alosza.
— Mój poemat jest zatytułowany Wielki inkwizytor, rzecz bezsensowna, ale chciałbym, żebyś ją poznał.
"Dzień jak każdy inny. Trochę słońca i trochę chmur. Nic nadzwyczajnego nie miało prawa się zdarzyć. W końcu to miał być kolejny taki sam dzień....", że też od rana muszą puszczać takie gówno w radiu, cyk cyk cyk poszukajmy tej kasety. Nooo, gdzie jesteś Munieczku, królewiczu mój zakurzony?Jest!
Pamiętam z podstawówki jak...
No ja pierdole, zjedź na lewo, zjeżdżaj! Graj Muniek, graj. Gdzie ja dałam zapalniczkę?
Tlo napet zabawne wiesz Aga, na prawdę zabawne, co mówiłaś. Bo ja na taki przykład nigdy się nie zastanawiałam, nie myslałam tak intensywnie, jak zdaje się, Ty myślisz. Co, kiepsko mnie słyszysz? No mam Cię na głośnomówiącym, pewnie dlatego szumi tak. Dobrze, wracaj do pracy, juz nie przeszkadzam. Powodzenia i pozdrów wszystkich. Yhy. Pa.
Pusty jak skarpeta, już od paru dobrych dni...
Przepraszam,ale pomysłów na resztę brak. Moje psiapsiółki, myślę powinnam odstawić Rafała. Tak, to dobry plan.
Wczoraj niestety zabrakło już dla mnie stron w historii Wojaczka wg Kierca. Dziś w ekspresowym tempie pożarłam słynnego M.M. Szczawińskiego z jego "Rafałem Wojaczkiem, który był" i gdyby nie listy do Stefanii Cisek, do matki, do Teresy - uznałabym, że zmarnowałam czas. Jedynym przełomowym dla mojej pracy olśnieniem okazał się "wzór":
wódka+ determinacja+ filozofia = dobra poezja
Wzór dla "eksperymentów poetyckich" najważniejszy.
środa, 17 marca 2010
Maria Marian Miasto zegar - maszyna serce - pompa Obojętnie, co to oznacza, cieszę się ogromnie, że z Mareczkiem spotkanie się odbyło.
Na dworcu poczułam błoto pod butami, czyli wiosna. Poszłam z Agą do parku w nocy, czyli wiosna. Wzięłam ze sobą aparat, czyli wiosna. tak w ogóle WIOSNA LUDÓW wszędzie. Pozdro Marian.
A tak do dziś, to raczej to : http://www.youtube.com/watch?v=fMQr2YmJ3TY
poniedziałek, 15 marca 2010
Kryminologia ewolucyjna
Piotr zachowywał się dojrzale miał kolegę nakłaniał do zgody. A pól litra wódki … nie jest ilością zatrważającą.
Agresja w polskich warunkach? To niewyobrażalne! Chyba że nożem mordują… Nie mogłam uwierzyć, doprawdy barwny przypadek.
Kuchenne zabójstwo jest logiczne, oczywiste rodzinne warunki. Miłość ujęta raz a dobrze.
A Piotruś od 20:00, bo Mariusz uwagi czynił i tym zawinił morderstwo, zabójstwo- jasne.
Ale żeby solą, żeby kabel wyciągać, folią ściany oklejać, babrać się, czas tracić…
Piotrek byłeś niepoważny. Tu nie świętylas ani świętałódź do gazet to- to się nawet nie na da.
Obiecaj, zrobisz tak jeszcze raz. przyczusz się, postarasz za 25 lat, spokojnie, masz czas, zdasz
niedziela, 14 marca 2010
Joanno, mam nadzieję, że zła nie będziesz i nie wywołałam konfliktu interesów między mną a "Supłem".
CHRYZOSTOM UBIŁ JELENIA
„Miałem wielki sen - zabiłem lwa” T.Love
-Kazała napisać opowiadanie, to napisałem. Nie wiem, o co chodzi. Tak jak chciała, dwie strony A4; wstęp, rozwiniecie, zakończenie. Od siebie dodałem nawet dialog w kilku miejscach… A tu taka afera. To już człowiek nie może sobie pozwolić na odrobinę przypadku w tekście? –przerwałem, przykładając do ust kubek z kawą. Pewnie źle maskowałem swoje zniecierpliwienie, raz po raz spoglądając na wyświetlacz telefonu komórkowego. Oczekiwałem zbawienia, liczyłem, że planowana egzekucja się nie odbędzie, a ja cofnę się w czasie i z posiadaną dziś wiedzą, dokonam innego wyboru. Tutaj muszę oddychać zgodnie z rytmem szkoły, stawiać kroki w kolejności i wielkości zatwierdzonej przez szkołę, mało brakuję a sra…przepraszam, stałbym się wytworem, odpadem po procesie wytwarzania polskiego inteligenta.
Dobrze, uniosłem się, przyznaję, ale jeden raz zachciało mi się indywidualności, a tu taki „kwas”. Nie zdziwi mnie, jeśli, na dziedzińcu odbędzie się pokazowy proces, ze mną jako oskarżonym w roli głównej. W finale, uczniowie wymierzą mi sprawiedliwość setką obelg i gradem piórników, gumek do mazania, kwitnących drugich śniadań. I nie mam o to pretensji, mogłem się spodziewać takiego obrotu sprawy.
Mój rozmówca nie raczył wzbogacić naszej rozmowy o swoje zdanie, toteż postanowiłem nakreślić czytelnikom, przez jaki to występek znalazłem się na krześle w gabinecie dyrektora. Odrobiłem pracę domową. Pierwszy raz od wielu miesięcy sprawiło mi to nieopisaną frajdę. Akcja opowiadania miała zostać osadzona w realiach średniowiecznych, a co ważniejsze nie został podany żaden klucz –„wolny tekst”, zapomniałem już, jak to wygląda. Podekscytowany zabrałem się do pracy. Dwie godzinki i było po sprawie. Z lekką próżnością patrzyłem na zapisaną kartkę, bo nie dało się ukryć, że to najlepsza historia, jaką napisałem. Wielu z czytelników tej surowej, pozbawionej korekty, wersji obdarowywało mnie dobrymi recenzjami. Z tak doprawionymi skrzydłami oddałem zadanie domowe i spodziewałem się… nie wiem, czego, ale na pewno nie obniżonego zachowania i pały z polskiego.
Zarzut brzmi: „ W tytule uczeń Iksiński zawarł słowo uznane za wulgarne. Cała historia przypomina bardziej wizje narkotyczne, niż baśń.”
- Przyśnił mi się Pasek na polowaniu i teraz mam. Czy według ciebie umyślnie wpisałem TAKIE wyrazy? Moze powinienem gorzej pisać? Przeciętnie, byle tylko nie uznano mnie za „natchnionego”…?
- Ja tam tego nie rozumiem. Że niby TEN wyraz tam jest? Daj spokój, przecież TO się pisze przez „h”- powiedział uczeń starą, szkolną gwarą.
Z pozdrowieniami:
http://www.youtube.com/watch?v=Mw36F_nEztU
Szukajcie, a może znajdziecie siebie tam tam na dole w bałaganie.
Hanno. mi wojtek czasami robi moim tel ale kasuje :/ Jachniczek ma kaszelek świetnie jeździ taaak czasem słucham:) peszek i pacze na plan i widzę,że bedziemy zwiedzac zamek obczaj 2009-06-02 23:44:26 narazie nie przypomnialas o muzyce nie przypomnialas o muzyce Jutro kartkówka. wtorek 12 maja godz 17.00 w szkole odbędą się warsztaty z zakreu pisania projektów odezwał sięide... może go znajdę w bibliotece w Ro ajm sori maj boss for ma shitty korekta wiedzialas ze tolkien tez mial alter ego co do Teatru na stronie przyjaciół nie widziałam żadnej aktualizacji jeżewli chodzi o repertuar nie czujesz się zmęczona? masz internet znowu ?? znaczy komputer ?? a Ty jak tam? teatr? a dzis sie spotykalas z tym tam nie? 2009-03-16 01:06:48fajnie było zobaczyć twoimi oczami http://www.youtube.com/watch?v=BrvrIEQcVjY jest śliczna wejdź na maila, coś przesłałem 2009-03-27 19:07:25Ze wszystkiego, co napisano, to tylko miłuję, co ktoś pisze własną krwią. Pisz krwią, a doświadczysz, że krew jest duchem (...) Albowiem taka jest prawda: odszedłem z domu uczonych i jeszcze drzwi zatrzasnąłem za sobą. Zbyt długo dusza moja głodowała przy ich stole; nie jestem tak jak oni wyćwiczony w poznawaniu niczym w rozgryzaniu orzechów. Wolność miłuję i powietrze ponad rześką ziemią. masz nowych kolegów?http://picasaweb.google.pl/hanazagula/Hubertus2009Bucharzewo# i miłego weeka Bardzo dziwna rzecz się stała wczoraj. zmykam do ksiązekjeszcze obiad zjem i mozesz zadzwonic 123, 75, 45, 52, 38, 44 kurde chyba nawet walek go przesciga Posłuchaj wymowy oraz sprawdź więcej znaczeń: a z klasy? hehehe luz jak na moje to macie powód do dumy, bo udało wam się całkiem dobrze Cześć rokietnica Tej, nie odpisałeś mi jakie koszty w namiocie miłobybyo posłuchac takich z drabinką po prawej podczas wycieczki zbierze od nas po 20 euro na parkingi, jeśli zostanie nadwyżka, odda nam ja w liceum znalazłem na Youtube obczaj naszą szmate tego festiwalu co go organizuje michał w Rokietnicy: jetses? 1 proces; postępowanie sądowe (f) haniu, do kiedy jest angielski? włąsnie pluszowy miś Wygadałeś się tej a w takim razie kiedy bolsa 17;P Czasami tak mi smutno z twojego powodu...szkoda że tylko ciebie odwiedzi tylko 3 jeźdźców... Czy Ty wiesz? w ogóle cała ta akcja wsparcia dla VOIII oto ja Hanna masz punkt za takie napisanie : p wysłalam dziś wszystkiemoje zoobowiązania wobez Subiektywa znasz moje zdanie ... zadreczasz sie tylkobędzie co ma być.... chociaz rozumiem ze to nic nieznaczące słowa. nudy okropne postrasz ja tym dziczem http://demotywatory.pl/417043/--Gdzie-jest-ta-moja-ciepacka- ja tez tensknie ok no to papaty:P ze nie masz się o mnie martwić Jasiek chciał jechac do Poula, ale tata mu nie pozwolił doradzisz co Adze sprawić na urodziny? powodzeniA z ciagami ;P dobrej nocy koksie:D cześć OHanko! zbieram kaske na bilety dobrze w huj pa gościnność to ja spadsan 665 ło panie ok. czyli tak, wszytkiego najlepszego ucz si eucz jego opis................... o kurde, fulll wypas specyficzne jak nuie zrobie ja to bedzie juz gnój w chuj co tam trzebabylo nadziergac na ang u tej babki od rysunku leciala:D i jeszcze duzo podobnej muzy:D hej, orientujesz sie moze co jutro na polski mamy przeczytac ;> dlaczego Mysle co chce na świeta:) nie przejmuuj się. prędzej czy poźniej sie Aska miala cos z zebem, Suzi cos tam zle sie czuje a Magda blauka;P tego z opisu tam wiec mowie tylko pa miłosc. napisze wieczorem och jakbym chciała zobaczyć Ciebie w przyszłości "wierzchem" nie wiem co to jest futuryz,\ nawet ze się wyraże... bo nikt sie nie dowiedizal czy jutro jest no co zrobisz zeby się klasie wesoło zrobilo a jutro mamy religie ze już tam siedzisz Proszę, sprawdź , czy przypadkiem nie spakowałaś mojego rózowego muzyka jest tak zajebista ze skzoda gadac miałam zamiar to przecytac i sciagnelam sobie rysunki a one sa fe i wogole fe llinka za pomoca którego włączysz sobie galerię moja na picassie dlatego nawet nie pisalm do Ciebie o tym... jeszcze o tym pogadamy ale nie wiem czym nie obrazki, tylko wypracowanie, wypracowanie poziomowe i dupne a bo dzis były a bo dzis były twen ti juz nie ma o co si czepiac,,, Ja tam twardo siedziałem w dziku 2009-11-13 23:40:11BO TY JESTES NAJPIĘKNIEJSZA I KONIEC KROPKA- Dostałęś 4 z młodej polski koksie! sprawa jest nie ma mnie kto zawiesc na pociag o tej 12 10 nie przejmuje tylko stwierdzam fakt jako indywidualnosci, dotykaające już szalenstwa ej a wlasnie łer sie widzimy? u mnie? o.O hmmm jak tak to nie nie musisz brac Twoje motto to bunt, niezaleznie od tego czy zgadzasz sie z kims bardziej, na jutro ;) nie chce mi sie sciagac tegp rp[ogramu co jest na tym filimiku? ze... mnie sie nie śni Kuba Wandachowicz, mój basista nie z tego świata. źle poszło, nie? dopieor teraz w domu jesteś? musze spadac nie przejmuje tylko stwierdzam fakt jak mi ktoś mówi: a powiedziałaś, zę... to wydaje mi się jakby to móiwł kto inny nie ja przepraszam ze mnie nie było tak długoale mama siedziała papapapapap to się nazywa "subtelność jeża" ;P niezłe efekty tam sa2009-11-23 23:06:51wiec powo jutro p[amiętaj ziomku o tej muzyce Ja zawarłam z tatą niepisaną umowę, więc ide umierac przy podr z histy nie chcesz ze mna gadac? ;<>no to gratuluje. Mam nadzieję ze nie było Ci słabo:D Ja oddam wkoncu wysmiala np z tym gosciem napisz ze się mnie nie bousz ura bura masz 'buzie na dobranoc' i uciekaj czekam na jakis wstrzas ktory mnie doprowadzi do pionu:/ wrrr zeby zaczac to do wyra i spac ! ":Phehe nom:D babaka jest ta ktora mowi ze ona nei traktuje tego powaznie tylko tak dla ja tez już wyłączamw szytko Zaczynamy iść z prądem, pełnimy swoje role z takim zapamiętaniem, ze życie innych oraz jego wartość nic dla nas nie znaczy. napisz do mnie jak skończysz sie uczyć dobrze? Tobie też dobrej nocy:* i żebyś nie odciął sobie głowy! kumpela pojechała... Ja z Julią zrobię:Dkoles chcial byc mily :( Someone else? skoro nic nie bylo w szkole sexazanna z ciebie nie zostanie nic TO DRYNDNIJ TO cI POWIEM JAKA BYŁA MOJA KONCEPCJA tej Oziomek...;) lepiej bądźcie wcześniej jutro o 5 pobudka jakas maskara a i żeby talerz mojemu ojcu oddać pamiętaj prosze:) Tak żebyś się nie denerwował i nie martwił:* jak sie wie gdzie ją kolpolterowac to wporzo zarobieniu przeze mnie 5k polskich złotych xD 1. Co masz na myśli mówiąć - Lubię to? - Podoba Ci się ? (tera okno cmik) to jej tez to napisze ;] Odbierz swoje 20 zeta! Tylko u Nas dostajesz 100% więcej przy zakupie startera. Nie znalazłem podanego słowa w słowniku. mój nowy tekst no wcisnęłam i się rozłączyłeś Łózko mnie woła.. a nic tam zabijam muchy:Ptaka prawda i koniecze nasza naczelna"Pani z dołu"mozecie se z ludzmi przyjsc w piatek na koncert, ne wem, filip nie pije, napisz mi to w tym dokumcie i prześliji nie oszalejesz czytajac po raz setny to samo zdanie czujac ze "coś ni tak" przy hyba trzeba było zrobić regulamin pracowników fabryki doniczekjutro mam spotkanie ... z kilkoma ... a i dowiedzialm soie ze kradne kolegow NIesamowite uczice jak się zatrzymasz na ostatnije kropce a dalej nie ma już nic. Zgadnij jadę sobie dziś własnie pestą, co dziwnym nie jest, na busa. Czytam i ma permamentnynynyny katar komfortowa sytuacja, to wysłąć go po coś na miasto w poniedziałek,żeby był pretekst do oddania mi biletu? idziemy na 8.40 nie zbaijaj siepo co no chyba ale pamiętam jeszcze dobrze ten z wyspą na której zyły szoragopodobne stwory to niz radiohead ; pnie trza dac upustu tylko ze to zdanie w mojej głowie jest całkowicie obce nie! sory ze tak poszlam bez uprzedzenia tata mnie wywalil. musimy sie spotkac. HannaPrzecinek do usług:D w czwratek dziękuję zemi pozyczyłes swoją kurtke na imprzie Sykuli a dla kogo innego ze normalnie ona jest dziwna. miszmasz oooo. :) jak miło:] Mający się ku końcowi dzień dwudziestego drugiego kwietnia nastepny inteligent sie znalazl . dał spokój dziecku nie zauważył kce to kupić:Ddziś ogladam wszycho co mam na kompieudajsie na laczke zajaczkow i barankow:DPowiedziałbym że rozumiem ale wtedy bym skłamał. W każdym razie - mhm. Basia jest tuże nie przejmuje się ta sytacją zf ilozofem bo mnie na nią nie stac skoro Ty finkę Myślałam że coś Ci się stało nie wiem... odcieli Ci nogę albo coś dybyś chciał przeczytac ten twóR nowy zeniby kulturalny Rokietnicki niestety. musze zostać w domu . Dobranoc, Hanusiu.
poniedziałek, 8 marca 2010
Lubimy grać w słowa z panną A. i Marianem. To pierwsza odsłona. Dawno pisane.
Do gry wykorzystano następujące grupy liter, pochodzenia słownikowego- rocznik 1966, selekcjonowane według tradycyjnej metody "chybił- trafił": rabarbar, kopalnia, wsiowy, ciepło, wezwanie, lenny, sekwencja, rozterka, kokon, stutysięczny, listopadowy, aklamacja, elektronika, grabarz, jedno, kształtny, młoteczek, nadleśniczy, nieborak, odmęt, ofiarny, płoszyć, północny, przepić, sadzonka, spisek, szum, upominek, wichura, wydobyć się, wotum, woźnica, zakuwać, zły.
Rabarbar kwitnie o tej porze roku, gdy na ziemi kobiety okazują się coraz piękniejsze,a kaloryfery biorą urlop. Jednego z takich dni Marek po raz pierwszy zszedł do kopalni.Założył wsiową kurtkę swojego taty i nowe filce. Mimo tego, że oswajał się z myślą nadbiegającej dorosłości, ciepło domowego ogniska przyciągało jak magnes.
Niespodziewanie jego młodszy postanowił odpowiedzieć na wezwanie do obrony Ojczyzny, na domiar złego schorowany ojciec stracił pracę. Marek musiał złożyć hołd lenny mamonie, aby zapewnić chleb rodzinie.Sekwencja kolejnych zdarzeń była łatwa do przewidzenia. Chłopiec nie mógł znaleźć pracy w swoim zawodzie, a potrzebował pieniędzy jak najprędzej. Wtedy pojawiła się propozycja pracy w kopalni, mimo rozterek została przyjęta.
***
Wiosną, dnia świątecznego na Polsacie leciał „Kokon” i cała familia Marka zgromadziła się przed telewizorem.W którymś momencie chłopiec oznajmij, że wyjeżdża razem ze stutysięcznym tłumem polaków, którym zaoferowano pracę we francuskich kopalniach.
- Twój przodek brał udział w powstaniu listopadowym.- powiedział ojciec, wyciągając się w fotelu- pewnego dnia jego oddział zagłosował przez aklamację o próbie przebicia się na zachód, nazwijmy to ucieczką, a nie dezercją. Jesteś z pokolenia skażonego elektroniką, hołdującego młodości. Jednak ty również kiedyś będziesz potrzebował grabarza. Pieniądze to jedno, one znikają, są przejadane, źle inwestowane , wyparowują... Idee po nas zostają synu, idee. – kształtny nos ojca wymagał pomocy chusteczek.
Młoteczek kuchenny ubijający w tym czasie schabowe, przestał pracować. Markowi przypomniała się posada marzeń. Zawsze chciał zostać nadleśniczym, a tu czeka na niego kilof i wielka ciemność. Nieborak nic nie mówiąc odszedł do korytarza, otworzył drzwi i nie zamykając ich za sobą wyszedł. Utonął w odmęcie słów oraz zimnego wyrazu twarzy ojca. Przed blokiem jego policzki otulił chłodny północny wiatr. Wydawało się,że to najczarniejszydzień jego życia, który można jedynie przepić, a nie przeżyć.Na chwilę jego uwagę przykuli robotnicy, wsadzający pod blokiem sadzonki lip, czy innych dużych drzew.
-To jakiś spisek Boga, Czasu i Ludzkości przeciwko mnie – po policzku Marka spłynęła mała łza. Usłyszał szum głosów pierwszych nadciągających górników. Sięgnął do kiszeni kurtki, zamiast paczki chusteczek wyciągając upominek od mamy.
Wspomnienia osób, uczuć, słów kotłowały się w jego głowie i niczym wichura niszczyły teraźniejszość. Tym co wydobył z czeluści swoich kieszeni było zdjęcie przyjaciół. Kule Mariana które oddał na wotum matce Boskiej Częstochowskiej połyskiwały w prawym dolnym rogu. Za Markiem chował się najlepszy woźnica w mieście Michał. Nieco z boku Agnieszka zakuwała w kajdany Adama, podczas próby ich najlepszej, jak dotąd sztuki teatralnej. Zły duch opanował naszego bohatera, który zwrócił się w niewiadomym kierunku i zniknął.
niedziela, 7 marca 2010
http://www.youtube.com/watch?v=o1UXBC7whrQ
To na dole ma sto lat.
Od tego na dole wziął się tytuł. Dziś jest zimno i wcale przyjemnie.
Jak mi ktoś powie,że robienie sobie krzywdy nie sprawia przyjemności to go zbiję, na kwaśne jabłko, a może nawet na zgniłą węgierkę. Ktoś zakrzyknie, że zdanie brzmi jak z podręcznika domowego samobójcy, a przynajmniej masochisty. Otóż nie, już wyjaśniam.
Nikt oczywiście otwarcie na ulicy się nie przyzna, nawet przed samym sobą. W momencie czynienia złego nikt nie określi tego, co właściwie czuje. A mianowicie, że się jest ciepłym kłębkiem materii, jedynym takim ośrodkiem życia we wszechświecie.
Czujesz przyjemność, bo twoje problemy, twoje cierpienie zmienia bieg historii większej lub mniejszej. Nieważne, ważne że twojej. Dzięki zdolności odczuwania bólu,a raczej wyjątkowej interpretacji tego uczucia, podświadomość tłucze w twoje ściśnięte przez płacz czoło: "Centrum wszechświata to ja. Największy problem jest mój i największe cierpienie też zasłużenieprzypadło mi w udziale. Tak, jestem niepowtarzalna, bo płaczę. Przecież inni tego tak nie robią, nikt inny nie ściska tak silnie poduszki i nie zużywa tylu chusteczek. Moje łzy pozostawiają gruby ślad soli na policzku, mój krzykpowoduje fale uderzeniową łamiącą przekonanie o sprawiedliwości Boga, jednoczenie nie alarmując mamy siedzącej w pokoju obok."
